இன்பத்தை அளவிட முனைகிற இந்த உபநிஷதம், ஒரு நல்ல மனஉறுதி கொண்ட இளைஞனை ஒரு அளவுகோலாக எடுத்துக் கொள்கிறது. இந்த பூமியே அவனுக்கு உரியதாக இருந் தால், அவன் பெறுகிற இன்பம் எவ்வளவு பெரிதாக இருக்கும்! அது – ஒரு ‘மனித இன்பம்’. இந்த மாதிரி நூறு சேர்ந்தால் அது ‘மனித கந்தர்வ இன்பம். நூறு மனித கந்தர்வ இன்பம் சேர்ந்தால், ஒரு ‘தேவ கந்தர்வ இன்பம்”. நூறு தேவ கந்தர்வ இன்பங்கள் சேர்ந் தால் ஒரு ‘பித்ரு இன்பம்”. நூறு பித்ரு இன்பங்கள், ஒரு ‘தேவ இன்பத்திற்கு” சமம். நூறு தேவ இன்பங்கள், ஒரு ‘கர்ம தேவ இன்பம். நூறு கர்ம தேவ இன்பங்கள் ஒரு முக்கியமான தேவ இன்பம். நூறு முக்கியமான தேவ இன்பங்கள் சேர்ந்தது, ஒரு ‘இந்திர இன்பம்’, நூறு இந்திர இன்பங்கள் ஒரு ‘பிரகஸ்பதி இன்பத் இற்கு சமம். நூறு பிரகஸ்பதி இன்பங்கள், ஒரு ‘ப்ரஜாபதி‘ இன்பம். நூறு ப்ரஜாபதி இன்பங்கள் ஒரு ‘ப்ரம்ம இன்பம்”.
அதாவது, இந்த உலகையே தன்னுடையதாகக் கொண்ட ஒரு நல்ல இளைஞன் பெறக் கூடிய இன்பத்தைப் போன்று, பற்பல பலபல மடங்கு உயர்வானது ப்ரம்ம இன்பம். அதை, ஆசை களைத் துறந்த மனிதன் அடைகிறான் என்று கூறுகிறது தைத்திரீய உபநிஷதம். இன்பம் என்பது சில பொருட்களை அனுபவிப்ப தால் ஏற்படுகிற சந்தோஷமல்ல. அது திருப்தியைத் தர முடியாதது. மேலும் வேண்டும் என்ற ஆசையைத் தோற்றுவிப்பது. அதனால்விளைவது அதிருப்தியே. அதுவல்ல இன்பம். ஏனென்றால் அதற்குப் பின் கவலை இல்லை, துன்பம் இல்லை, சோதனை இல்லை, ஆசை இல்லை, ஏமாற்றம் இல்லை. எந்த மனக்குழப்ப மும் இல்லை. அத்தகைய இன்பத்தை ஒருவன் அடைந்தால் அது ப்ரம்ம இன்பம்.
இவ்வாறு இன்பத்தைப் பற்றி விளக்கி விட்டு, வருணன், அவனுடைய மகன் ப்ருகு ஆகியோர் சம்பந்தப்பட்டு நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சியை வர்ணித்து, அதன் மூலம் இறை தத்துவத்தை விளக்க, தைத்திரீய உபநிஷதம் முற்படுகிறது. வருணனின் மகன் ப்ருகு, தந்தையை அணுகி ‘கடவுள் என்பவர் யார் – என்று எனக்கு நீங்கள் உபதேசிக்க வேண்டும்” என்று கேட்டுக் கொண்டான். அதற்கு வருணன், ‘உணவு, ப்ராணன், கண், காது, மனம், பேச்சு ஆகிய எல்லாமே கடவுள்தான்” என்று கூறினான்.
இவ்வாறு கூறி விட்டு, அவன் மேலும் ‘சகல ஜீவராசிகளும் யாரிடமிருந்து தோன்றுகின்னனவோ, தோன்றியவை அனைத்தும் யாரால் வாழ்கின்றனவோ, வாழ்வின் முடிவில் மரணத்தை எய்தி, அதன் பின்னர் யாரிடம் அவை ஒடுங்குகின்றனவோ – அவரே கடவுள். அவரை அறிய நீ முயற்சி செய்ய வேண்டும்! என்று கூறினான்.
இதைக் கேட்ட ப்ருகு தவம் செய்தான். இந்த்ரியங்களை எல்லாம் அடக்கி, மனதை ஒருமுகப்படுத்தி நிறுத்துவது, தவம். இப்படிப்பட்ட தவத்தில் ஈடுபட்ட ப்ருகு ஒரு உண்மையைக் கண் டான். உணவே கடவுள் என்று அவன் உணர்ந்தான். ‘உண விலிருந்துதான் உயிரினங்கள் எல்லாம் தோன்றுகின்றன. தோன்றி யவை எல்லாம் உணவினாலேயே வாழ்கின்றன. மரணத்திற்குப் பின் அவை உணவிலேயே உறங்குகின்றன! என்று அவன் நீர் மானித்து, வருணனை மீண்டும் அணுகி, தான் உணர்ந்ததைச் சொன்னான்
வருணன் பதில் ஏதும் கூறவில்லை. ப்ருகு உணர்ந்தது, சரி, தவறு என்று எதுவும் சொல்லாமல், ‘தவத்தால் இறைவனை அறி வாயாக!” என்று சொல்லி விட்டான். ப்ருகு மீண்டும் தவத்தில் ஈடுபட்டான்.
இப்போது அவன் ‘ப்ராணனே கடவுள்! என்று இர்மானித்தான். ஏனென்றால் ப்ராணனிலிருந்து ஜீவராசிகள் தோன்றுகின்றன. அவை ப்ராணனினால் வாழ்கின்றன. இறுதியில் ப்ராணனிலேயே ஒடுங்குகின்றன. இப்படி உணர்ந்த அவன் மீண்டும் வருணனை அணுகியபோது, அவன் ‘தவத்தால் இறைவனை உணர்வாயாக‘ என்றே மீண்டும் கூறிவிட்டான்.
ப்ருகு மீண்டும் தவம் செய்தான். இம்முறை அவன் ‘மனமே கடவுள் என்று இர்மானித்தான். இதற்கும் வருணன் முன்பு கூறிய மாதிரியே, ‘தவத்தால் இறைவனை அடைய வேண்டும்” என்று கூறிவிட்டதால், ப்ருகு மேலும் தவம் செய்தான்.
இம்முறை ‘ஆனந்தமே கடவுள், அதிலிருந்துதான் உயிரினங் கள் தோன்றுகின்றன; தோன்றியவை அதனால் வாழ்கின்றன. மர ணத்திற்குப் பின் ஆனந்தத்திலேயே ஒடுங்குகின்றன. ஆகையால் ஆனந்தமே இறைவன்’ என்று ப்ருகு உணர்ந்து கொண்டான். இது இறுதி நிலை.
ஆனந்தம் என்றால் ஏதோ களியாட்டம் அல்ல. சாந்தி. அமைதி. சலனமில்லாத நிலை. சஞ்சலமற்ற தன்மை. கவலைகளுக்கும், துன்பங்களுக்கும், சோர்வுக்கும், களைப்புக்கும், ஆசாபாசங்களுக்கும் இடம் தராத ஒரு பேரமைதியைக் காண்கின்ற நிலை. அதுவே ஆனந்தம். அதுதான் இறைவன் என்று ப்ருகு உணர்ந்து கொண்ட போது, வருணனிடம் அவன் பெற்ற உபதேசம் முடிவுற்றது.
இதில் ஒரு விஷயத்தைக் கவனிக்க வேண்டும். உணவே கடவுள், ப்ராணனே கடவுள்… என்றெல்லாம் ப்ருகு கூறியபோது, வருணன் அதை மறுத்து ‘அப்படி அல்ல என்று கூறிவிடவில்லை. ‘நீ சொல்வது சரிதான்’ என்றும் ஆமோதித்து விடவில்லை. மாறாக ‘தவத்தில் ஈடுபடு! என்று மட்டும் கூறினான். ஏனென்றால், ப்ராணன்தான் கடவுள், மனம்தான் கடவுள், உணவுதான் கடவுள் என்பதெல்லாம் கூட உண்மையே; ஆனால் அதே சமயத்தில் அவை முழு உண்மையல்ல. அதனால்தான் ப்ருகு கூறியது தவறு என்றோ, சரி என்றோ சொல்லாமல் வருணன் அவனை மேலும் தவத்தில் ஈடுபடச் சொன்னான். ப்ருகு மேலும் மேலும் முயன்று இறுதி உண்மையைக் கண்டறிந்தான். முயற்சியைக் கைவிடாமல், மனதை ஒரு நிலையில் நிறுத்தி, மேலும் மேலும் முனைந்தால், இறைவனை உணர முடியும் என்பதையும் இந்த நிகழ்ச்சி உணர்த்துகிறது.
இவ்வாறு இறை தத்துவத்தை உணரும் வழியை வருணன் மூலமாக உபதேசிக்க தைத்திரீய உபநிஷதம், ‘இது பார்கவி வித்யை; இதை அறிபவன் ஆன்மாவில் நிலை பெறுகிறான்! என்று கூறுகிறது.
இந்த உபநிஷதத்தில் உணவின் மேன்மை வெகுவாகப் போற்றப்படுகிறது.
அன்னம் ந நிந்த்யாத்
தத் வ்ரதம்
உணவை பழிக்கக் கூடாது; அது உன்னுடைய விரதம்.
அன்னம் பஹு குர்வீத்
தத் வ்ரதம்
உணவை ஏராளமாக உற்பத்தி செய்யுங்கள். அது உங்கள். விரதம்.
ந கஞ்சன வஸதெள ப்ரத்யாசகஷ$த
தத் வ்ரதம்
இவ்வாறெல்லாம் கூறி உணவின் முக்கியத்துவத்தையும், விருந்தோம்பலின் அவசியத்தையும் இந்த உபநிஷதம் வற்புறுத்து இறது.
இறுதியாக தைத்திரீய உபநிஷதம் கூறுகிற அறிவுரை இது : “இறைவனை எல்லாவற்றுக்கும் ஆதாரமானவன் என்று போற்ற வேண்டும். அப்படி போற்றுபவன், மனம் நிலைபெற்றவனாகத் இகழ்கிறான். மனிதனில் குடி கொண்டுள்ளவரும், அந்த சூரியனில் இருப்பவரும் அதே இறைவன்தான். இந்த உண்மையை அறிகிறவன் மேன்மையுறுகிறான்’.
இவ்வாறு கூறி, நிறைவு பெறுகிற தைத்திரீய உபநிஷதத்தை அடுத்து, நாம் பார்ப்பது ஐதரேய உபநிஷதம். ஐதரேயர் என்ற ரிஷியின் மூலமாக வந்துள்ளதால், இதற்கு ஐதரேய உபநிஷதம் என்ற பெயர் வந்தது என்று பண்டிதர்கள் கூறுகிறார்கள். ஒரு ஜீவன் தாயின் கர்ப்பத்தில் உறைவது, அவன் பிறந்து, வாழ்ந்து, மரணம் எய்தி மீண்டும் பல பிறவிகள் எடுப்பது – என்று சுழல்கிற இந்தச் சக்கரத்தை, குறிப்பிடுகிற ஐதரேய உபநிஷதம், ஆன்மாவை உணர்வதால் மட்டுமே ஒருவன் விடுதலை பெற முடியும் என்று கூறுகிறது.
இதனுடைய தொடக்கத்தில் வருகிற சாந்தி மந்த்ரம், ‘எனது பேச்சு என்னுடைய மனதில் நிலை பெறட்டும். என்னுடைய மனம் என்னுடைய பேச்சில் நிலை பெறட்டும்” என்று ஆரம் பிக்கிறது. அதாவது மனதில் ஒன்று, சொல்லில் ஒன்று என்பது கூடாது என்பதை வலியுறுத்துகிற அறிவுரையுடன் இந்த சாந்தி மந்த்ரம் தொடங்குகிறது. பல சமயங்களிலும் நாம் மனதில் இருப்பதை வெளியே சொல்வதில்லை. வெளியே சொல்வதை மனதாரச் சொல்வது இடையாது. இந்தத் தன்மை இழிவுடையது. இம்மாதிரி அல்லாமல் மனமும், வாக்கும் ஒன்றுபட்டு நிற்கட்டும் என்ற ப்ரார்த்தனையுடன் தொடங்குகிற சாந்தி மந்த்ரம், மேலும் என்னால் கேட்கப்பட்டவை எல்லாம் என்னை விட்டு விலகா இருக்க வேண்டும். நான் கற்றவற்றை, பகலிலும் இரவிலும் நான் ் இந்திக்க வேண்டும். நடைமுறை சட்டமாயய ‘ரிதம்’ என்பதை நான் மீறாமல் இருக்க வேண்டும். சத்தியம் தவறாமல் இருக்க வேண்: டும்! என்றெல்லாமும் வேண்டிக் கொள்திறது.
உண்மையில் நிலைத்து இருப்பதையும், கல்வியை முறையாகக் கற்று அதில் முனைப்பு காட்டுவதையும், அக்காலத்தில் எவ்வளவு முக்கியமாகக் கருதினார்கள் என்பதை விளக்க – இந்த மந்த்ரம் ஒன்றே போதும்.
சகல ஜீவராசிகளின் சிருஷ்டி பற்றி விளக்கி விட்டு, ஒரு பெண் கருவுருவதை ஒரு ஜீவனின் முதல் பிறப்பு என்றும் – அந்தப் பெண்ணிற்குப் பிரசவமாகிறபோது, அந்த ஜீவன் இரண்டாவது பிறப்பை எய்துகிறது என்றும் – இறுதியில் மரணம் அடைந்து, மீண்டும் பிறவி எய்துவது மூன்றாவது பிறப்பு என்றும் – இந்த உபநிஷதம் கூறுகிறது. அதாவது தாயின் கர்ப்பத்தில் புகுவது – முதல் பிறப்பு: தாய்க்கு பிரசவமாகிறபோது, இந்த உலகல் பிறப்பது – இரண்டாவது பிறப்பு; மரணமடைந்து மீண்டும் எய்து பிறப்பு – மூன்றாவது பிறப்பு.
இந்த உண்மையை எல்லாம் வாம தேவர் என்ற முனிவர், தாயின் கர்ப்பத்தில் இருக்கும்போதே உணர்ந்தார் என்று இந்த உப நிஷதம் கூறுகிறது. தான் பல பிறவிகள் எடுத்ததையும், அந்தப் பிறவிகளின் தன்மைகளைப் பற்றியும் அவர் அப்போதே உணர்ந்து கொண்டார். இறுதியில் அவர் மரணமில்லா நிலையை அடைந் தார் என்றும் இந்த உபநிஷதம் சொல்கிறது.
மேலும், ‘எதனால் நாம் பார்க்கிறோமோ, எதனால் நாம் கேட்கிறோமோ, எதனால் நாம் வாசனைகளை முகர்கிறோமோ, எதனால் நாம் பேசுிறோமோ, எதனால் ர௬ுசிகளை அறிகிறோமோ – அது ஆன்மா. புத்தி, மனம், உணர்வு, அறிவுக்கூர்மை, உள்ளுணர்வு, மனோதிடம், சிந்தனைத் இறன், மனத் தெளிவு, நினைவு, இர்மானம்… என்று கூறப்படுபவை எல்லாம் ஆன்மாவின் பல பெயர்களேயாம். ஆன்மாவே படைப்புக் கடவுள். ஆன்மாவே இந்திரன். பூமி, காற்று, வானவெளி, தண்ணீர், நெருப்பு – என்று பஞ்சபூதங்களாக இருப்பதும் ஆன்மாவே. அனைத்து ஜீவராசிகளிலும் இருப்பது ஆன்மாவே. ஆன்மாவே அனைத்திற்கும் ஆதாரம். ஆன்மாவே இறைவன்! என்றும் ஐதரேய உபநிஷதம் கூறுகிறது.
இவ்வாறெல்லாம் ஆன்மாவை வர்ணித்து விட்டு, ஆன்மாவை உணர்பவன் இறுதியில் மரணமில்லா நிலையை எய்துகிறான் – என்று கூறி முடிகிறது, சிறிய உபநிஷதமாக அமைந்துள்ள ஐதரேய உபநிஷதம்.
அடுத்து சாந்தோக்ய உபநிஷதம், ப்ருஹதாரண்யக உபநிஷதம் ஆகியவற்றை நாம் பார்க்க இருக்கிறோம். அத்துடன் உபநிஷதங் கள் பற்றிய நமது பார்வை நிறைவு பெறும். முதலில் சாந்தோக்ய உபநிஷதத்தைப் பார்ப்போம்.