உளவுப் பணிபுரிய தகுதியானவர்கள் யார் யார் என்பதையும், அவர்களில் யாரை எந்தவிதமான உளவு வேலையில் அமர்த்துவது என்பது பற்றியும் அர்த்தசாஸ்திரம் விவரமாகப் பேசுகிறது. இதில் ஒரு பகுதி மிகவும் சுவாரஸ்யமானது.
“சடைமுடி தரித்துக் கொண்டோ, தலையை மொட்டை அடித்துக் கொண்டோ, ஸன்யாஸி போல் காணப்பட்டாலும், வாழும் வழியை நாடி அலைபவன் ‘தோற்ற ஸன்யாஸி‘ ” – என்று கூறி, இப்படிப்பட்டவர்கள் உளவு வேலைக்கு பொருத்தமான வர்கள் என்கிறார் கெளடில்யர்.
அவர்களைப் பயன்படுத்துகிற வழிமுறையும் விவரிக்கப்படு இறது. ”தன்னைப் போலவே சடைமுடி தரித்து, அல்லது தலையை மழித்துக் காணப்படுகிற சீடர்கள் பலரை சேர்த்துக் கொண்டு, அந்த போலி ஸன்யாஸி, நகரத்திற்கு அருகில் ஓரிடத்தில் வாழ வேண்டும். மாதத்திற்கு ஒருமுறை, கொஞ்சம் காய்கறியை சாப்பிட்டு, அதுவே தனது உணவு என்று அவன் காட்டிக் கொள்ள வேண்டும். வெளிப்படையாக இப்படி நடந்து கொண்டு, தனிமையில் அவன் தினந்தோறும் தாராளமாக உணவு உட்கொள்ளலாம்.
‘இந்த புண்ய 8லர், எல்லோருக்கும் சிறப்புகளை அளிக்க வல்லவர்’ என்ற பேச்சை, சீடர்கள் மூலமாக அவன் பரப்ப வேண்டும். தன்னை நாடி வருபவர்களின் குடும்பங்களில் நடக்கிற நிகழ்ச்சிகள், விபத்துக்கள், திருட்டு போன்ற சம்பவங்கள், லாப – நஷ்டங்கள், போன்றவற்றை அவன் விவரிக்க வேண்டும். சீடர்கள் தருகிற தகவல்கள் மூலம், இந்த விவரங்களை முன்கூட்டியே அவன் தெரிந்து வைத்திருக்க வேண்டும். ‘நாளைய தினம் அரசு இதைச் செய்யும். அரசன் இப்படி செயல்படுவான்! என்ற மாதிரி செய்திகளை, இந்த போலி ஸன்யாஸி தன்னை நாடி வருபவர்களிடம் சொல்ல வேண்டும்; இதற்கு அரசனும், அமைச்சர்களும் அவனுடன் ஒத்துழைக்க வேண்டும். இவ்வளவு நடக்கிறபோது, இந்த போலி ஸன்யாஸிகள் மூலமாக, தன்னுடைய அதிகாரிகளைப் பற்றிய உண்மைகளைக் கூட அரசன் அறிந்து கொள்ள முடியும். ஆகையால், இவர்களை அரசன் போஷிக்க வேண்டும்.”
இப்போதும் கூட, சில சமயங்களில் மதத் தலைவர்கள், இப்படியெல்லாம் ஆட்சியாளர்களுக்குப் பயன்படுவதாக சில வதந்திகள் அவ்வப்போது பரவத்தான் செய்கின்றன. மனிதர்களின் பலவீனத்தைப் பயன்படுத்தி, உளவு வேலை செய்ய, கெளடில்யர் போலி ஸன்யாஸிகளைப் பற்றி கூறியிருப்பது – அன்றே கூட, இந்த ஸன்யாஸ நிலை, சில நேரங்களில் துஷ்பிரயோகத்திற்கு உட்பட்டு விட்டது என்பதையும் நமக்கு உணர்த்துகிறது.
தனது நாட்டிலேயே உளவுத் துறையைப் பயன்படுத்தி, தனக்கு எதிராகத் இரும்பக் கூடியவர்களை முன்கூட்டியே அரசன் அடை யாளம் கண்டு கொள்ள வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிற கெளடில்யர், அயல் நாடுகளில், உளவாளிகளை எப்படிப் பயன் படுத்த வேண்டும் என்பதையும் விவரிக்கிறார். ”அரசனால் உறுதியளிக்கப்பட்ட நன்மை, பின்னர் கிட்டாமற் போனதால் கோபமுற்றவன்;
அரசனால் அவமஇக்கப்பட்டவன்; அரசனுக்கு வேண்டியவனால் அவமதக்கப்பட்டவன்; அரச னால் போட்டியில் ஈடுபடுத்தப்பட்டு அதில் தோல்வியைத் தழுவியவன்; தன் பணத்தை செலவு செய்தும் கூட அதற்குரிய பலனை அடையாதவன்; பதவி பறி போனவன்; சிறையில் வைக்கப்பட்டவன்; சொத்து பறிமுதல் செய்யப்பட்டவன்; தனது உறவினர்கள் பாதிக்கப்பட்டதைக் கண்டவன்… ஆகியோர், குரோதமுடையவர்கள். ‘
“பெரிய தவறைச் செய்தவன்; தான் செய்த தவறையே செய்த மற்றொருவனுக்கு, கிடைத்த தண்டனையைப் பார்த்து கவலை கொண்டுள்ளவன்; அரசுத் துறையில் பணிபுரிந்து கொண்டு, தவறான வழியில் பெரும் செல்வத்தை சேர்த்துக் கொண்டு விட்டவன்; நாட்டின் அரசனால். வெறுக்கப்பட்டவன்… ஆகியோர் அச்சம் உடையவர்கள்…
”பெரும் பணத்தை அடைய விரும்புகிறவன்; தீய பழக்கங்களில் நாட்டம் கொண்டவன்; பெரும் இழப்புக்களை சந்இத்திருப்பவன். ஆகியோர் பேராசை உடையவர்கள்…
”தனக்கு வேண்டாதவன், அரசனிடம் பெற்ற பெருமையைப் பார்த்து பொறாமை கொண்டவன்; தன்னைப் பற்றி மிகப் பெரிதாக எண்ணிக் கொண்டிருப்பவன்; கனது சம்பாத்தியத்தில் இருப்தி யுறாமல், தனக்கு மேலும் கிடைக்க அருகதை உண்டு என்று நினைப்பவன்… ஆகியோர் கர்வம் உடையவர்கள்…
‘ எதிரியின் நாட்டில் உள்ள இப்படிப்பட்டவர்களை அடை யாளம் கண்டு, தனது உளவாளிகள் மூலம் அவர்களை. அந்நாட்டு அரசனுக்கு எதிராகச் செயல்பட தூண்டிவிட வேண்டும். அவர்களுடன் நயம்பட பேசியும், பொருள் கொடுத்தும், அந்நாட்டு அரசனுக்கு எதிரான பணிகளில் அவர்களைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.
எதிரி நாட்டில் இப்படி அரசனுக்கு எதிராக காரியங்களைச் செய்ய சிலரைத் தூண்டுவதோடு, அங்கே கலகத்தையும் விளைவிக்க வேண்டும் என்று அரசனுக்கு அறிவுறுத்துகிறது அர்த்தசாஸ்திரம். இந்த மாதிரி எல்லாம் கூறுவதால்தான் இது ஒரு கொடுமையான ராஜநீதி நூல் என்ற பெயர் வந்துவிட்டது. ஆனால் நாம் ஒரு விஷ யத்தை மறக்கக் கூடாது. ஒரு ஆட்சியை நடத்திச் செல்வது என்பதும், ஒரு நாட்டை ஆள்வது என்பதும், சமரச சன்மார்க்க சமாச்சாரங்கள் அல்ல. கடுமையைக் காட்ட வேண்டிய நேரத் இல், மென்மையைக் காட்டுகிற ஆட்சி நிலைக்காது. பல தரப்பட்ட மனிதர்களைக் கொண்ட நாட்டை வழிநடத்திச் செல்ல வேண்டிய அரசன், பல வழிமுறைகளைக் கையாளத்தான் வேண்டியிருக்கும். இதை உணர்ந்ததால்தான், ஹிந்து தர்மங்கள் ராஜநீதியை, ஒரு தனி சாத்திரமாக அமைத்தன. சாதாரண மனிதன் பொய் சொல்லக் கூடாது என்கிறது சாஸ்திரம்; தனது நாட்டைக் காப்பாற்றவோ, யுத்தத்தில் வெற்றி கொள்ளவோ அரசன் பொய் சொல்லலாம் என்று கூறுகிறது ராஜநீதி. சாதாரண மனிதன் கொலை செய்தால் – அது பாவம் என்று சொல்கிறது சாஸ்திரம்; தவறு செய்பவர்களை தண்டிக்க வும், யுத்தத்தில் வெற்றி பெறவும் அவர்கள் கொலைகளைச் செய்ய வேண்டும் என்கிறது ராஜநீதி. செல்வத்தைத் தேடி அலைவது பேராசை என்கிறது சாஸ்திரம்; நாட்டின் அரசனால் மேலும், மேலும் செல்வம் குவிக்கப்பட வேண்டும் என்கிறது ராஜநீதி.
ஆக, நாட்டு நிர்வாகத்தில், தனி மனித நியாயங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட செயல்கள் நடக்கத்தான் செய்யும் என்பதை அந்த காலத்து சிந்தனையாளர்கள் ஏற்றார்கள். கெளடில்யரின் அர்த்த சாஸ்திரம், இதை மிகவும் விவரமாக எடுத்துச் சொல்கிறது – அவ் வளவுதான். இதை வைத்துக் கொண்டு இது கடுமையான வழி முறைகளைக் காட்டுகிற நூல் என்று கருதிவிட முடியாது. இது நடைமுறை சாத்திரம்; மோட்ச மார்க்க விளக்கம் அல்ல.
அமைச்சர்களை அரசனின் கண்களாக வர்ணிக்கிறது அர்த்தசாஸ் இரம். சில அரசு காரியங்கள் வெளிப்படையாகச் செயல்படுத்தப் படுவதற்கு முன்னால், ரகசியத்தில் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும் என்று கூறி, இதன் காரணமாக, அமைச்சரவைக் கூட்டங்கள் மிகப் பெரிதாக இருந்துவிடக் கூடாது என்று சொல்கிற பழமையான நூல் களை கெளடில்யர் குறிப்பிடுகிறார். தேவைக்குத் தகுந்த எண்ணிக்கை உடைய அமைச்சர் கூட்டத்தில், இம்மாதிரி விஷயங்கள் ஆலோ சிக்கப்பட வேண்டும் என்ற தனது முடிவையும் அவர் எடுத் துரைக்கிறார்.
இது தொடர்பாக அர்த்தசாஸ்திரம் தருகிற ஒரு விளக்கம், வேறு எந்த நூலிலாவது இருக்கிறதா என்பது தெரியவில்லை. இந்திர னுக்கு ஆயிரம் கண்கள் என்று சொல்லி அதற்கு பல காரணங்களைப் புராணங்கள் கூறுகின்றன. கெளடில்யர் சொல்வது வித்தியாச மானது : ”ஆயிரம் முனிவர்களைக் கொண்டு, தனது அமைச்சரவை ஆலோசனைகளை நடத்தினான் இந்திரன்; அதுதான் அவ னுடைய கண்கள். இதனால்தான் இரண்டு கண்களே உடைய வனாகய இந்திரன், ‘ஆயிரம் கண்ணுடையோன்’ என்று வர்ணிக்கப் படுகிறான்” என்று குறிப்பிடுகிறார் கெளடில்யர்.
இந்த விஷயம் ஒருபுறமிருக்க, எத்தனை பேருடன் கலந் தாலோசிப்பது என்பதை அரசன், அவ்வப்போது ஏற்படுகிற தேவைகளுக்கேற்ப முடிவு செய்து கொள்ள வேண்டும் – என்பது கெளடில்யரின் அறிவுரை.